هر شهید کربلایی دارد که خاک آن کربلا تشنه خون اوست ،
و زمان انتظار می کشد تا پای آن شهید بدان کربلا رسد
و آنگاه خون شهید جاذبه ی خاک را خواهد شکست
و ظلمت را خواهد درید و معبری از نور خواهد گشود و روحش را از آن ،
به سفری خواهد برد که برای پیمودن آن
هیچ راهی جز شهادت وجود ندارد...

                  (( اخلاص قسمت اول))

شرط قبولی اعمال انسان وابسته به نیت و اخلاص آن می باشد. برای خدا

فرق نمی کند ولی برای خود آن شخص فرق می کند. او اگر خدا را نشناسد

و با او آشنا نباشد یک نوع سلوک روحی می کند و اگر آشنا باشد نوعی دیگر.

اگر آشنا نباشد عمل یک بعدی انجام می دهد، عملش تنها حسن فعلی و

حسن تاریخی می یابد، ولی اگر آشنا باشد عمل دو بعدی انجام می دهد و

عملش حسن فاعلی و حسن ملکوتی نیز پیدا می کند و دو بعدی می گردد،

اگر آشنا باشد خودش و عملش به سوی خدا بالا می رود و اگر آشنا نباشد

بالا نمی رود.

به عبارت دیگر برای خدا فرق نمی کند اما برای عمل فرق می کند. در یک

صورت، عمل، عملی می شود زنده و صعود کننده به بالا، و در صورت دیگر

عملی می شود مرده و هبوط کننده به پایین. اگر به فرض ( البته فرض

محال ) کسی خدا را نشناسد و با عمل خود به سوی خدا بالا رود خدا او را باز

نمی گرداند، اما حقیقت این است که کسی که خدا را نمی شناسد حجابی

را پاره نمی کند، طوری از اطوار نفس را طی نمی نماید و به سوی ملکوت

خدا بالا نمی رود تا عملش آنجهانی گردد و جنبه ملکوتی بیابد و صورتی پیدا

کند که در آن جهان مایه بهجت و لذت و سرور و سعادت او گردد. مقبولیت

عمل نزد پروردگار جز این نیست که عمل اینچنین باشد.