هر شهید کربلایی دارد که خاک آن کربلا تشنه خون اوست ،
و زمان انتظار می کشد تا پای آن شهید بدان کربلا رسد
و آنگاه خون شهید جاذبه ی خاک را خواهد شکست
و ظلمت را خواهد درید و معبری از نور خواهد گشود و روحش را از آن ،
به سفری خواهد برد که برای پیمودن آن
هیچ راهی جز شهادت وجود ندارد...

                        

    دیدار دختر آیت الله محمدعلی اراکی با امام زمان

حقاً اگر انسان با خدا باشد و برای رضای خدا عملی انجام دهد، به خوبی خواهد

یافت که خداوند او را یله نگذارده و در مواقع ضرورت به فریادش میرسد، و ارواح طیبه

حیه و جنود ملائکه برای کمک و صیانت او بسیج میشوند؛ چون عالم کون زنده و بیدار

است . وَ عِنْدَنَا کِتَـبٌ حَفِیظٌ. (ق/4، و پیش ما کتابی است که همه چیز در آن

محفوظ است.)

قضیه ای در  ایام حج اتفاق افتاد که شایان دقت است ،

این قضیه متعلق به صبیه آیة الله  آقا میرزا محمد علی اراکی است که از علماء

برجسته و طراز اول حوزه مقدسه علمیه قم و از زهاد و عباد و عُدولی است که در

متانت و شخصیت و تقوای ایشان در نزد خاصه و عامه جای تردید و گفتگو نیست .

ایشان میفرمودند: این صبیه من از زنان صالحه و متدینه است ، و من خودم مستقیماً

از زمان صباوت متکفل امور شرعیه و تعلیم و آداب و تربیت او شده ام و همه کارهای

او زیر نظر من بوده است و در صدق گفتار او هیچ تردیدی نیست . در موسم حج عازم

بیت الله الحرام شد تنها، و شوهرش با او نبود. و آنقدر عفیف و با حیا، و از برخورد با

مردان تجنب دارد که این سفر به تنهائی برای او ایجاد نگرانی نموده بود و پیوسته در

تفکر بود که خدایا چگونه من تنها بروم ؟ من که تا به حال به زیارت بیت الله مشرف

نشده ام ؟ و از مناسک و آداب حج عملاً چیزی نمی دانم ، من چگونه طواف کنم و

سعی کنم ؟ تا اینکه در آستان سفر قرار گرفت ، و من در موقع حرکت به او گفتم :

این ذکر را پیوسته بگو و برو: یا عَلیمُ یا خَبیرُ! خدا از تو دستگیری خواهد نمود؛ چون

این سفر واجب است و البته خداوند از میهمانان خود که راه را نمی شناسند و

آشنائی ندارند حمایت می نماید.

صبیه ما بحمدالله و المنه سفر خود را به خوبی و به سلامتی و موفقیت به پایان

رسانید و مراجعت کرد، و برای ما واقعه خود را در مکه مکرمه هنگام ورود به بیت الله

الحرام برای انجام طواف چنین تعریف کرد: من پس از آنکه از میقات احرام بستم و وارد

مسجد الحرام شدم که طواف را بجای بیاورم ، دیدم در اطراف کعبه آنقدر جمعیت

متراکم است که أبداً من قدرت ندارم طواف کنم ، حجر الاسود را که نقطه ابتدای

شروع طواف است پیدا کردم و هر چه خواستم از آنجا شروع کنم و به گرد خانه کعبه

طواف کنم ، دیدم أبداً مقدور نیست . بیچاره شدم ، گفتم : خدایا من برای طواف خانه

تو آمده ام و می بینی که با این ازدحام و انبوه جمعیت قدرت ندارم ، خدا چکنم ، نمی

توانم !؟

در اینحال ناگهان دیدم از مکان مُحاذی حجر الاسود فضائی به شکل استوانه باز شد و

کسی به گوش من گفت : خودت را به امام زمانت بسپار و در این فضا با او طواف کن !

من وارد این محل خالی استوانه ای شدم ؛ و دیدم در جلو، حضرت امام زمان مشغول

طواف هستند و پشت سر آن حضرت کمی به طرف دست چپ شخص دیگری است ،

و من وارد شدم و پشت سر آن دو مشغول طواف شدم و از حجر الاسود شروع کردم

و تا هفت شوط را به همین منوال تمام کردم . و در این مدت نه تنها احساس جمعیت

نمیکردم بلکه ابداً حتی انگشت کسی به دست یا بدن من اصابت نکرد و در تمام

هفت شوط حالِ طواف متوسل به آن حضرت بودم و دست روی شانه های آن حضرت

می مالیدم و التماس و تضرع داشتم ، ولی چهره آن حضرت را نمیدیدم چون روی آن

حضرت به طرف جلو و در حال اشتغال به طواف بودند و چون هفت شوط طواف به پایان

رسید خود را خارج از آن حلقه نگریستم ، و دیگر أبداً امام زمانی و شخص دیگری نبود

و دیگر آن حضرت را ندیدم و من از این قضیه فقط یک تأسف دارم و آن اینکه من چرا به

آن حضرت سلام نکردم تا جواب سلام آن حضرت را نیز دریافت کنم .

                            

آیه الله أراکی میفرمودند: این نتیجه انقطاع به خداست ؛ و خود را

عاجز و فقیر دیدن و تبتل و ابتهال بسوی او نمودن و من در سفر حج که مشرف شدم

بسیار مشتاق بودم که حجر الاسود را استلام کنم ، و یک روز با جمعی از دوستان

همراه برای طواف رفتیم که شاید به کمک و مساعدت آنان قدری جمعیت راه دهند و

ما بتوانیم برای یکبار استلام حجر را بنمائیم ، همینکه با آن همراهان و یاوران به

نزدیک حجر رسیدیم و نزدیک بود استلام کنیم که ناگهان یک فشار انبوه جمعیت چنان

ما را از آنجا بر کنار زد که هر کدام به گوشه ای پرتاب شدیم ! و این نتیجه عدم انقطاع

به خدا و همان فی الجمله اعتماد و اتکائی بود که به آن همراهان داشتیم !

معادشناسی 7، صفحه 178-175