هر شهید کربلایی دارد که خاک آن کربلا تشنه خون اوست ،
و زمان انتظار می کشد تا پای آن شهید بدان کربلا رسد
و آنگاه خون شهید جاذبه ی خاک را خواهد شکست
و ظلمت را خواهد درید و معبری از نور خواهد گشود و روحش را از آن ،
به سفری خواهد برد که برای پیمودن آن
هیچ راهی جز شهادت وجود ندارد...

     اصناف‌ زنان‌ گناهکار و عذاب‌ آنها در قرآن و احادیث

حجابِ از خدا و در نسيان و غفلت به سر بردن از ياد خدا، داراي صور و أشكالي است

؛ درجه شديد دارد و درجه ضعيف ، و ما بينَهما متوسطات (و افراد مابین این دو در

درجه متوسط می باشند). و هر درجه خاص از اين حجاب و محروميت از لقاءِ خدا نيز

داراي مظاهر و مَجالي متفاوت است .

از روايت معراجيه رسول خدا صلي الله عليه وآله وسلم كه براي آنحضرت بسياري از

مسائل و مواطن بهشت و دوزخ مكشوف افتاد، ربط بين نوع گناه و نوع پاداش معلوم

مي شود.

در كتاب «عيون أخبار الرضا عليه السلام » نقل شده که: شیخ صدوق از وَراق از

اسدي از سَهل از عبدالعظيم حسني ، از محمد بن علي از پدرش حضرت رضا از

پدرانش از أميرالمؤمنين صلواتُ الله عليهم أجمعين روايت مي كند كه فرمود: من و

فاطمه بر رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم وارد شديم ، و ديديم كه به شدت

گريه مي كند. من عرض كردم : پدرم و مادرم فداي تو باد اي رسول خدا! چرا گريه مي

كني ؟!

رسول خدا فرمود: اي علي ! در آن شبي كه مرا به معراج به آسمان بردند، زن هائي

از امت خود را در عذاب سختي مشاهده نمودم ، و از وضعيت آنها ملول و ناراحت

شدم ؛ و اينك از شدت عذابي كه بر آنها ديده ام به گريه درافتادم .

زني را ديدم كه به موهاي سرش در دوزخ آويزان بود، و مخ و مغز سر او به جوش و

غليان درآمده بود.

و زني را ديدم كه به زبان خود آويزان بود، و حميم و آب داغ جهنم در حلقوم او فرو مي

ريخت .

و زني را ديدم كه به پستان خود آويزان بود.

و زني را ديدم كه خودش گوشت بدن خود را مي خورد، و آتش از زيرش افروخته مي

شد.

و زني را ديدم كه دوپايش به دو دستش بسته شده بود، و مارها و عقرب ها بر او

مسلط بودند.

و زني را ديدم كه كور و كر و لال ، در صندوقي از آتش بود، و مغز سرش از دو سوراخ

بيني اش خارج مي شد، و بدن او از مرض پيسي و مرض خوره تكه تكه شده بود.

و زني را ديدم كه به دو پايش در تنوري از آتش آويزان بود.

و زني را ديدم كه پوست بدن خود را از جلو و از عقب با قيچي هايي از آتش مي بريد.

و زني را ديدم كه صورتش و دو دستش در آتش مي سوخت ؛ و خود، امعاء و روده

هاي خود را مي خورد.

و زني را ديدم كه سرش سر خوك ، و بدنش بدن خر بود؛ و در هزار هزار گونه عذاب

فرو رفته بود.

و زني را ديدم كه بر شكل سگ بود، و آتش از دُبُرش داخل مي شد و از دهانش خارج

مي شد؛ و ملائكه عذاب سر او و بدن او را با گرزهاي آتشين مي زدند.

فاطمه سلامُ الله عَليها گفت : اي حبيب من ! و اي روشني و تازگي بخش نور چشم

من ! اي رسول خدا! اعمال و كردار اين زنان چه بوده است كه خداوند اينگونه عذاب را

براي آنها مقرر فرموده است ؟ رسول الله فرمود: اي دختر من !

اما آن زني كه به مويش آويزان بود، آن زني است كه موي خود را از مردان نمي

پوشانَد.

و اما آن زني كه به زبانش آويزان بود، آن زني است كه شوهر خود را اذيت مي كند.

و اما آن زني كه به پستانش آويزان بود، آن زني است كه از رفتن به فراش و بستر

شوهر خود، خودداري مي كند.

و اما آن زني كه به دو پايش آويزان بود، آن زني است كه بدون اجازه شوهرش از خانه

بيرون مي رود.

و اما آن زني كه گوشت بدن خود را مي خورد، آن زني است كه بدن خود را براي مردم

زينت مي كند.

 و اما آن زني كه دو پايش به دو دستش بسته ، و مارها و عقرب ها بر او مسلط شده

بودند، آن زني است كه آب وضوي او كثيف است ، و لباسش كثيف است ، و از

جنابت و حيض غسل نمي كند، و خود را پاكيزه و نظيف نمي دارد، و نماز را سبك مي

شمارد.

و اما آن زني كه كور و كر و لال بود، آن زني است كه از زنا بچه مي زايد و آن بچه را به

شوهرش نسبت مي دهد.

و اما آن زني كه گوشت بدن خود را با قيچي ها مي بريد، آن زني است كه خود را بر

مردان عرضه مي دارد.

و اما آن زني كه گوشت صورت و بدنش مي سوخت و امعاء و روده هاي خود را مي

خورد، آن زني است كه واسطه عمل نامشروع بين مردي و زني مي گردد.

و اما آن زني كه سرش همچون سر خوك و بدنش همانند بدن خر بود، آن زني است

كه سخن چيني مي كند، و دروغ زن و دروغ پرداز است .

و اما آن زني كه بر شكل و صورت سگ بود و آتش از دُبرش داخل و از دهانش خارج

مي گرديد، آن زن آوازه خواني است كه در مجالس آوازه خواني و ماتَم خواني آواز مي

خواند، و نيز حسادت مي ورزد.

                      

و سپس رسول خدا صلي الله عليه وآله وسلم فرمودند:«وَيْلٌ لاِمْرَأَةٍ أَغْضَبَتْ زَوْجَهَا،

وَ طُوبَي لاِمْرَأَةٍ رَضِيَ عَنْهَا زَوْجُهَا». (عيون أخبار الرضا، طبع سنگي ، ص 213 و

214) ترجمه: «واي بر زني كه زوج خود را خشمگين سازد، و خوشا به حال زني كه

زوجش از وي راضي باشد.»

کتاب معاد شناسي، جلد دهم، قسمت دهم، حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد ح