کربلایی110/علی اکبر محمدزاده مازندرانی

دل کندن از خان فریب  و

دل بستن به خانه جاودانگی

عن زیدبن علی قال‌: سمعت‌ أبي‌ علي‌ بن‌ الحسين‌ عليهما السّلام‌ ليلة‌ سبع‌ و عشرين‌ من‌ شهر رمضان‌ يقول‌ من‌ أوّل‌ الليلة‌ إلي‌ آخرها: اللّهم‌ ارزُقنا التَجَافيَ‌ عن‌ دَارِ الغُروُر وَ الإنابَةَ‌ إلي‌ دارِالخُلُودِ وَ الاِستِعدادَ لِلمَوتِ‌ قبلَ‌ حُلوُل‌ الفَوت‌ِ !

سيّد بن‌ طاووس (قدّس سرّه)‌ از زید بن علی روایت نموده است که گفت : شنیدم پدرم حضرت علیّ بن الحسین علیه السلام در شب بیست وهفتم ماه رمضان از اوّل شب تا آخر آن میگفت :

اللّهم‌ ارزُقنا التَجَافيَ‌ عن‌ دَارِ الغُروُر وَ الإنابَةَ‌ إلي‌ دارِالخُلُودِ وَ الاِستِعدادَ لِلمَوتِ‌ قبلَ‌ حُلوُل‌ الفَوت‌ِ !

(بارپروردگارا ! به ما روزی بفرما دل کندن و خارج شدن از خانه فریب را ؛ و میل و رجوع نمودن به خانه همیشگی و آماده شدن برای مرگ را قبل از تمام شدن فرصت !)

«اقبال» ص‌ 228

نوشته شده توسط كربلايي در دوشنبه 1388/07/06 ساعت 2:1 موضوع احادیث نور: | لينک ثابت

مناجات با صدای حاج محمود کریمی 

دعای ابوحمزه ثمالی
زیارت امین الله

دعای حدیث کساء

زیارت جامعه کبیره

دعای افتتاح

دعای کمیل

مناجات امیرالمومنین (ع)

دعای عرفه

دعای ندبه

زیارت عاشورا

نوشته شده توسط كربلايي در پنجشنبه 1388/06/26 ساعت 8:24 موضوع مداحی مداحی : | لينک ثابت

می دانیم که از نظر اسلام تعلیم و تعلم، اگر برای خدا باشد افضل عبادات است خصوصا اگر تعلیم و تعلم قرآن و سخن خدا باشد بنابراین ما هر مقدار هم درباره آیات قرآن بحث بکنیم اگر قصد ما از گفتن و قصد شما از شنیدن قربت باشد، همان اعمالی را داریم انجام می دهیم که در شب قدر باید انجام بدهیم یعنی احیاء به عبادت، لکن درباره شب زنده داری در این شبها توجه خاصی شده است. این شبها را شب احیاء هم می نامند.

بقیه در ادامه مطلب

ادامه مطلب

نوشته شده توسط كربلايي در سه شنبه 1388/06/17 ساعت 9:22 موضوع معارف اسلامی: | لينک ثابت

تقرّب بسوى خداوند

 در ماه رمضان

(قسمتى از دعاى حضرت سجّادعليه السلام)

وَ وَفّقْنَا فِيهِ لِأَنْ نَصِلَ أَرْحَامَنَا بِالْبِرّ وَ الصّلَةِ ، وَ أَنْ نَتَعَاهَدَ جِيرَانَنَا بِالْإِفْضَالِ وَ الْعَطِيّةِ ، وَ أَنْ نُخَلّصَ أَمْوَالَنَا مِنَ التّبِعَاتِ ، وَ أَنْ نُطَهّرَهَا بِإِخْرَاجِ الزّكَوَاتِ ، وَ أَنْ نُرَاجِعَ مَنْ هَاجَرَنَا ، وَ أَنْ نُنْصِفَ مَنْ ظَلَمَنَا  وَ أَنْ نُسَالِمَ مَنْ عَادَانَا حَاشَى مَنْ عُودِيَ فِيكَ وَ لَكَ ، فَإِنّهُ الْعَدُوّ الّذِي  لا نُوَالِيهِ ، وَ الْحِزْبُ الّذِي لا نُصَافِيهِ . وَ أَنْ نَتَقَرّبَ إِلَيْكَ فِيهِ مِنَ الْأَعْمَالِ الزّاكِيَةِ بِما تُطَهّرُنَا بِهِ مِنَ الذّنُوبِ ، وَ تَعْصِمُنَا فِيهِ مِمّا نَسْتَأْنِفُ :‏

و ما را در اين ماه موفق دار كه بوسيله برّ و احسان ، به خويشان خود بپيونديم (صله ارحام نمائيم) ؛ و با انعام و بخشش ، به همسايگان خود رسيدگى نمائيم ؛ و اموالمان را از مظالم و حقوق بپيرائيم ؛ و با بيرون كردن زكات ، آن را پاك گردانيم ؛ و به آنكه از ما دورى كرده باز گرديم ؛ و با آنكه بما دشمنى كرده آشتى كنيم ، مگر آن كس كه براى تو با او دشمنى شده باشد ، زيرا او دشمنى است كه ما با او دوستى نمى‏كنيم ، و حزبى است كه با او صاف نمى‏شويم .

و ما را توفيق ده بر اينكه در اين ماه ، بتو تقرُّب جوئيم بوسيله اعمال شايسته‏اى كه ما را به آن از گناهان پاك گردانى ، و از تجديد عيوب در اين ماه باز گردانى !

صحيفه سجّاديه/ دعاى44

نوشته شده توسط كربلايي در سه شنبه 1388/06/17 ساعت 7:47 موضوع احادیث نور: | لينک ثابت

**مناجات شعبانیه**

خدایا بر محمد و آل محمد درود فرست و هنگامی که ترا می خوانم دعایم را بشنو و وقتی تو را ندا در می دهم ندایم را گوش کن و دمی که با تو راز و نیاز می کنم به من روی آور.

خدایا اگر مرا یاری نکنی پس کیست مرا یاری کند؟ الهی اگر خواری مرا می خواستی راهم نمی نمودی و اگر رسواییم را بخواهی هرگز ار آن رهایی نخواهد بود.

خدایا اگر مرا به آتش دراندازی، به گروه اهل آتش می گویم که ترا دوست می دارم.

خدایا من که می پنداشتم از رحمت تو مأیوس شده ام به تو پناه آورده ام؛پس گمان مرا از مهر خود نا امید نفرما و از رأفت خویش محبوبم مکن.

خدایا شیفتگی یاد خود را در دل من افکن تا مرا به یاد تو اندازد.

خدایا من بنده ی ناتوان تو هستم بنده ای گناهکار که به تو روی آورده  ام.

خدایا مرا از آنان قرار ده که نداشان دردادی و ترا لبیک گفتند.

خدایا اگر خطاها  مرا از چشم تو انداخته است، مرا به خوبی توکلی که به تو دارم ببخشای.

خدایا اگر گناهان مرا از مکارم لطف تو بی بهره ساخته است همانا که یقین مرا به کرم مهرت هشدار می دهد.

خدایا خدایا مرا از گروهی قرار ده که پیوسته به یاد تو هستند و پیمانت را نمی شکنند و فرمان تو را سبک نمی گیرند.

نوشته شده توسط كربلايي در پنجشنبه 1388/05/08 ساعت 10:16 موضوع ادعیه: | لينک ثابت

بعضی از اعمال ماه شعبان

1- هر روز هفتاد مرتبه : اَسْتَغْفِرُاللّهَ وَ اَسْئَلُهُ التَّوْبَةَ

2- هر روزهفتاد مرتبه : اَسْتَغْفِرُاللّهَ الَّذى لا اِلهَ اِلاّ هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحيمُ الْحَىُّ الْقَيّوُمُ وَ اَتُوبُ اِلَيْهِ و در بعضى روايات الْحَىُّ الْقَيُّومُ پيش از الرَّحْمنُ الرَّحيمُ است و عمل به هر دو خوبست .

و از روايات استفاده مى شود كه بهترين دعاها و ذكرها در اين ماه ، استغفار است ؛ وهفتاد مرتبه استغفار در این ماه ، به اندازۀ هفتاد هزار بار در ماههای دیگر ارزش دارد .

3- صدقه دادن به مقدار توانائی که ثواب بسیاری دارد .

4- روزه گفتن به مقدار توانائی که بسیار فضیلت دارد . در خبر نبوى است كه : هر كه روز دوشنبه و پنجشنبۀ شعبان را روزه دارد ، حقّتعالى بيست حاجت ازحوائج دنيا وبيست حاجت ازحاجتهاى آخرت او را برآورد .

5- در تمام اين ماه هزار مرتبه بگويد: لا اِلهَ اِلا اللّهُ وَلانَعْبُدُ اِلاّ اِيّاهُ مُخْلِصينَ لَهُ الدّينَ وَ لَوُ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ كه ثواب بسيار دارد از جمله آنكه عبادت هزار ساله در نامۀ عملش بنويسند.

6- در هر پنجشنبه اين ماه دو ركعت نماز كند در هر ركعت بعد از حمد صد مرتبه توحيد و بعد از سلام صد بار صلوات بفرستد تا حق تعالى برآورد هر حاجتى كه دارد از امر دين و دنياى خود .

7- زیاد صلوات فرستادن در این ماه شریف .

برگرفته از کتاب شریف : مفاتیح الجنان

نوشته شده توسط كربلايي در دوشنبه 1388/04/29 ساعت 6:29 موضوع معارف اسلامی: | لينک ثابت

اصلى‏ترين شرط اجابت دعا   از وعده‏هاي خداوند متعال اجابت دعاى نيايشگران است، ليكن تحقق اين وعده منوط به تحقق حقيقت دعا از سوى داعى است و حقيقت دعا عبارت است از اين كه «انسان خود را در برابر خداوند متعال نيازمند مطلق ببيند و با پرستش او درصدد جلب عنايت و رحمت او برآيد». شناخت و جزم قلبي به اين حقيقت امري ساده و تحقق آن امري آسان و سهل الوصول نيست، بلكه مقدماتي براي رسيدن به اين مقام لازم است. در روايات شريفه اهل بيت عليهم‏السلام مقدماتي براي تحقق حقيقت دعا ذكر شده است كه اشاره‏اي گذرا به آن سودمند است. اين مقدمات عبارتند از: 1. شناخت امام كاظم عليه‏السلام نقل ميكند عدّه‏اى به [امام] صادق عليه‏السلام گفتند: دعا مى‏كنيم؛ امّا دعايمان مستجاب نمى‏شود! ايشان فرمود: لِأَنَّكُم تَدعونَ مَن لا تَعرِفونَهُ؛(1) چون شما كسى را مى‏خوانيد كه نمى‏شناسيدش. 2. اخلاص امام على عليه‏السلام: عَلَيكَ بِإِخلاصِ الدُّعاءِ؛ فَإِنَّهُ أخلَقُ بِالإِجابَةِ؛(2) بر تو باد اخلاص داشتن در دعا؛ زيرا چنين دعايى، به اجابت، سزاوارتر است. 3. عمل امام على عليه‏السلام: مَن عَظَّمَ أوامِرَ اللّه‏ِ أجابَ سُؤالَهُ؛(3) هر كس اوامر خداوند را بزرگ شمارد، خداوند درخواست او را جواب مى‏دهد. 4. پاك بودن درآمد و خوراك امام صادق عليه‏السلام: إذا أرادَ أحَدُكُم أن يُستَجابَ لَهُ، فَليُطَيِّب كَسبَهُ، وَليَخرُج مِن مَظالِمِ النّاسِ، وإنَّ اللّه‏َ لا يُرفَعُ إلَيهِ دُعاءُ عَبدٍ وفي بَطنِهِ حَرامٌ، أو عِندَهُ مَظلِمَةٌ لِأَحَدٍ مِن خَلقِهِ؛(4) هر گاه فردى از شما خواست دعايش مستجاب شود، درآمدش را پاك گرداند و از زير بار حقوق مردم بيرون برود. دعاى بنده‏اى كه در شكمش حرام باشد، يا حقّ يكى از خلق خدا به گردنش باشد، به درگاه خداوند بالا نمى‏رود. 5. حضور قلب امام صادق عليه‏السلام: إنَّ اللّه‏َ عز و جل لا يَستَجيبُ دُعاءً بِظَهرِ قَلبٍ ساهٍ، فَإِذا دَعَوتَ فَأَقبِل بِقَلبِكَ، ثُمَّ استَيقِن بِالإِجابَةِ؛(5) خداوند دعايى را كه از روى دلِ غافل باشد، نمى‏پذيرد. پس هر گاه دعا كردى، با دلت رو كن، آن گاه به اجابت، يقين داشته باش. 6. حالت انقطاع مصباح الشريعة ـ در آنچه به امام صادق عليه‏السلام نسبت داده است ـ : سُئِلَ رَسولُ اللّه‏ِ صلى الله عليه و آله عَنِ اسمِ اللّه‏ِ الأَعظَمِ، قالَ: كُلُّ اسمٍ مِن أسماءِ اللّه‏ِ، فَفَرِّغ قَلبَكَ عَن كُلِّ ما سِواهُ، وَادعُهُ بِأَيِّ اسمٍ شِئتَ؛ فَلَيسَ فِي الحَقيقَةِ للّه‏ِِ اسمٌ دونَ اسمٍ، بَل هُوَ الواحِدُ القَهّارُ؛(6) از پيامبر خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله درباره اسم اعظم خدا سؤال شد. فرمود: همه نام‏هاى خدا اسم اعظم‏اند. پس، دلت را از هر آنچه جز اوست، خالى گردان و آن گاه او را با هر نامى كه خواستى، بخوان؛ زيرا در حقيقت براى خداوند، نام خاصّى نيست؛ بلكه او يكتاى قهّار است. اصلى‏ترين و محوري‏ترين شرط اجابت دعا بررسي متون ديني و تامل در آن، خصوصا روايات مرتبط با مساله اجابت دعا، ما را به اين نكته رهنمون ميسازد كه همه اين مقدمات و نكاتي كه درباره اجابت دعا مطرح شده است به يك نقطه اصلي و محوري منتهي ميشود و آن چيزي جز "حال انقطاع و تهى كردن دل از اميد به غير خداوند متعال" نيست كه هر چه اين حال در نيايشگر تقويت شود، دعاى او به اجابت، نزديك‏تر مى‏گردد. كسى كه خود را نيازمند مطلق به بى‏نياز مطلق مى‏بيند، از غير او منقطع مى‏گردد و به او مى‏پيوندد. به سخن ديگر خواندن خداوند متعال با خواندن غير او تفاوت جوهرى دارد و تا حال انقطاع به انسان دست ندهد در واقع خدا را نمى‏خواند. حال انقطاع همان حالى است كه از آن تعبير به خالى كردن دل از غير خدا شده است، چنان كه در حديث بالا گذشت وقتي از پيامبر خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله درباره اسم اعظم سؤال كردند، ايشان به فراغت دل از غير خدا و توجه كامل به مقام ربوبي اشاره مي‏كنند. هر چه اين حال در نيايشگر تقويت شود، دعاى او به اجابت نزديكتر مى‏گردد، تا انجا كه ممكن است بدون دعا نيز خواسته او تأمين گردد. امام صادق عليه‏السلام: إنَّ العَبدَ لَيَكونُ لَهُ الحاجَةُ إلَى اللّه‏ِ عز و جل، فَيَبدَأُ بِالثَّناءِ عَلَى اللّه‏ِ وَالصَّلاةِ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ، حَتّى يَنسى حاجَتَهُ، فَيَقضيهَا اللّه‏ُ لَهُ مِن غَيرِ أن يَسأَلَهُ إيّاها؛(7) بنده به خداوند حاجتى دارد و شروع به ثناى خداوند و صلوات فرستادن بر محمّد و خاندان محمّد مى‏كند، تا جايى كه يادش مى‏رود حاجتى داشته است، پس خداوند حاجتش را، بى‏آن كه آن را از خداوند درخواست كند، برايش برآورده مى‏سازد. به سخن ديگر، اجابت دعا، يك شرطْ بيشتر ندارد و آن، تحقّق حقيقت دعا از سوى دعاكننده است؛ اما تا حال انقطاع به انسانْ دست ندهد، حقيقت دعا تحقّق نمى‏يابد. از اين رو، هنگامى كه انسان در مورد نيازى از نيازهاى خود، بيچاره و مُضطر شود و پناهگاهى جز خداوند متعال نبيند، دعاى او مستجاب مى‏گردد. علاّمه سيّد محمّدحسين طباطبايى ـ رضوان‏اللّه‏تعالى‏عليه ـ در تبيين آيه: «أَمَّن يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ...»(8) مى‏فرمايد: «مراد از اجابت درمانده‏اى كه او را مى‏خوانَد، پاسخ مثبت دادن به درخواستِ دعاكنندگان و برطرف كردن نياز آنهاست. خداوند، صفت درماندگى را آورده تا به دعا كننده، حقيقت دعا و درخواست را يادآورى كند؛ زيرا مادام كه انسان در تنگناى درماندگى نيفتد و در رسيدن به خواستش آزادى عمل داشته باشد، درخواستش خالصانه نخواهد بود و اين، مطلب روشنى است. اما اين كه اجابت دعا را به دعا كردن (درخواست كردن از خدا) مشروط كرده و فرموده است: «إِذَا دَعَاهُ؛ آن‏گاه كه او را بخوانَد»، براى اشاره به اين نكته است كه در دعا بايد تنها از خداوند پاك، طلب كرد و اين، زمانى عملى مى‏شود كه دعا كننده، از تمامى اسباب و علل ظاهرى دست بكشد و دلش را تنها به خداوند بپيوندد؛ اما كسى كه دلش را تنها به اسباب و علل ظاهرى و يا به آنها و به خداوند با هم پيوند دهد، پروردگارش را نخوانده؛ بلكه ديگرى را خوانده است. پس هرگاه دعا كننده در دعا صادق باشد و تنها از خداوند بخواهد، خداوند والا، خواست او را اجابت مى‏كند و گرفتارى‏اى را كه او را به درخواست و دعا واداشته، برطرف مى‏سازد؛ همان گونه كه خداوند متعال فرموده است: «ادْعُونِى أَسْتَجِبْ لَكُمْ؛(9) مرا بخوانيد تا برايتان اجابت كنم». در اين‏جا شرط اجابت را تنها دعا كردن حَقيقى قرار داده است و اين كه درخواست، تنها بايد از خداوند صورت بگيرد».(10) علامه طباطبايى، همچنين در تفسير جمله: «وَ يَجْعَلُكُمْ خُلَفَاءَ الاْءَرْضِ؛(11) و شما را خليفگان زمين قرار داد»فرموده است: «آنچه از سياق كلام به دست مى‏آيد، اين است كه مراد از خلافت، خلافتى است كه خداوند در زمين براى انسان‏ها قرار داده تا با آن، هرگونه كه مى‏خواهند، در زمين، دخل و تصرف و ساخت و ساز كنند، همان گونه كه خداوند متعال فرموده است: «وَ إِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّى جَاعِلٌ فِى الاَرْضِ خَلِيفَةً؛(12) و به يادآر هنگامى را كه پروردگارت به فرشتگان فرمود: من در زمين خليفه‏اى قرار مى‏دهم» و اين، از آن روست كه دخل و تصرف انسان به وسيله مقام خلافت، در زمين و هر چه در آن است، مربوط به زندگى و معاش اوست. بنا بر اين، گرفتارى ـ كه انسان را به درماندگى مى‏افكند، تا آن جا كه از خداوند، برطرف شدنش را درخواست مى‏كند ـ، ناگزير، مربوط به چيزى است كه انسان از تصرّف در آن و يا بخشى از آن، ممنوع شده است و درهاى زندگى و ماندگارى و هر چه به زندگى مربوط است و يا پاره‏اى از درهاى زندگى را به روى او مى‏بندد، و برطرف شدن آن (گرفتارى) از انسان، موجب تماميت خلافتش مى‏گردد. اگر دعا و درخواست را در عبارت قرآنى «إِذَا دَعَاهُ»، اعم از درخواست زبانى بدانيم، اين معنا، بيشتر و بيشتر روشن مى‏شود، همان طور كه از اين كلام خداوند، روشن است: «وَءَاتَاكُم مِّن كُلِّ مَا سَأَلْتُمُوهُ وَ إِن تَعُدُّواْ نِعْمَتَ اللَّهِ لاَ تُحْصُوهَا؛(13) و از هر چه شما مى‏خواستيد، به شما داد و اگر نعمت‏هاى خدا را بشماريد، نخواهيد توانست كه به تمامى بشماريد» و نيز: «يَسْاَلُهُ مَن فِى السَّمَاوَاتِ وَ الاَرْضِ؛(14) هر كس در آسمان‏ها و زمين است، از او درخواست مى‏كند». بنا بر اين، تمامى توانى كه براى دخل و تصرّف به انسان داده شده و روزى او شده است، خود، نوعى برطرف كردن گرفتارىِ درمانده نيازمند، در پى درخواست اوست. پس او را خليفه قرار داد و در پى اجابت درخواست او و برطرف ساختن گرفتارى‏اى برآمد كه وى در آن، در مانده است».(15)   منبع: كتاب «نهج الدعاء ج1»، مولف: محمد محمدي ري شهري، همكار: رسول افقي، احسان سرخه اي، مترجم: حميدرضا شيخي، تحقيق: مركز تحقيقات دارالحديث

پاورقي 1. التوحيد: ص 288 ح 7 عن يزيد بن الحسن الكحّال، إحقاق الحقّ: ج 12 ص 266 عن الإمام الصادق عليه السلام، بحار الأنوار: ج 93 ص 368 ح 4. 2. غرر الحكم: ح 6091، عيون الحكم والمواعظ: ص 335 ح 5717. 3. كنزالفوائد: ج 1 ص 278، بحار الأنوار: ج 78 ص 90 ح 95. 4. فلاح السائل: ص 101 ح 39، بحار الأنوار: ج 93 ص 321 ح 31. 5. الكافي: ج 2 ص 473 ح 1، عدّة الداعي: ص 126 كلاهما عن سليمان بن عمرو، مكارم الأخلاق: ج 2 ص 11 ح 2002، بحار الأنوار: ج 93 ص 305 ح 1. 6. مصباح الشريعة: ص 129، بحار الأنوار: ج 93 ص 322 ح 36. 7. الكافي: ج 2 ص 501 ح 2، عدّة الداعي: ص 233 كلاهما عن هارون بن خارجة، الدعوات: ص 22 ح 25 وليس فيه «وآل محمّد»، بحار الأنوار: ج 93 ص 312 ح 17 و ص 342 ح 11. 8. نمل: آيه 62: «يا كيست كه درمانده را ـ آن گاه كه او را بخوانَد ـ اجابت مى‏كند و گرفتارى‏اش را برطرف مى‏سازد؟». 9. مؤمن: آيه 60. 10. الميزان في تفسير القرآن: ج 15 ص 381. 11. نمل: آيه 62. 12. بقره: آيه 30. 13. ابراهيم: آيه 34. 14. الرحمن: آيه 29. 15. الميزان في تفسير القرآن: ج 15 ص 383.

نوشته شده توسط كربلايي در جمعه 1388/04/26 ساعت 7:15 موضوع احادیث نور: | لينک ثابت

لزوم خواندن دعای غریق در عصر غیبت

قالَ الصَّادقُ (علیه السلام) ـ لابن سنان ـ :

  ستُصيبُكم شبهةٌ فتبقُون بلا علمٍ يُرى ولا امامِ هُدىً ؛ لا ينجُومنها الا من دعا بدُعاءِ الغَريق .

  قلت : وكيف دعاءُ الغريق ؟

  قال : تقول :

  يا اللّه ، يا رحمان ، يا رحيم ، يـامـقـلِّبَ القلوب ! ثبِّت قلبي على دينك ! ...

                   حضرت امام جعفر صادق (ع) خطاب به ابن سنان فرمودند :

  بزودى در شبهه اى خواهيد افتاد و بدون نشانه اى نـمايان وامامى رهنما خواهيد ماند ؛ از اين

  شبهه رهايى نيابد ، مگر آن كس كه دعاى غريق را بخواند ؛ عـرض كـردم : دعـاى غـريـق

  چـگـونـه اسـت ؟ فرمود : مى گويى :

  يا اللهُ ، يا رَحمَنُ ، يا رَحيمُ ، يـامُـقـلِّبَ القلوبِ ! ثبِّت قلبي على دِينِك !

  (خدايا ! بخشايشگرا ! مهربانا ! اى دگرگونساز دلها ! دل مرا بر دينت استوار گردان !)

نوشته شده توسط كربلايي در پنجشنبه 1387/05/24 ساعت 17:24 موضوع ادعیه: | لينک ثابت

                                   ادعيه و زيارات  

دعاى توسل

الشيخ مزيدى

11:00

1350 كيلو بايت

نوشته شده توسط كربلايي در جمعه 1386/09/09 ساعت 11:18 موضوع ادعیه: | لينک ثابت